منوی اصلی
آخرین مطالب
تعداد موضوعات: 8 عدد
تعداد ارسالها: 14 عدد
تعداد ارسالها: 14 عدد
پیغام کوتاه
مشخصات نویسنده
جواد کلاته عربی
دانلود کتاب
تجلی نورمحمدی،نخستین وجه الهی(مراتب عقل دررسالت وولایت محمدی)(استاد يعقوب قمري شريف آبادي)
(استاد يعقوب قمري شريف آبادي)
[ بازگشت ]
تجلی نورمحمدی،نخستین وجه الهی(مراتب عقل دررسالت وولایت محمدی) (برگرفته از کتاب زن طائر فردوس یا ساحر دوزخ)
(استاد يعقوب قمري شريف آبادي)
در اين گفتار، ابتدا عظمت معنوي عقل و سپس مراتب آن در رسالت وولايت محمدي به همراه ويژگيها و ثمرات هر يك تبيين گشته و امت رسول خدا(ص) ازجهت بهرهمندي از گوهر نوراني عقل به سه گروه: «اولوالالباب»، «ابرار» و «مقربين»تقسيم شده، خصايص هر گروه مورد بحث و بررسي قرار خواهد گرفت
[1] معانی الاخبار،ص114،ح1،رسول اکرم(ص):«من [به منزلهء ] خورشید هستم.»
[2] یونس/5:«خدایی که خورشید را مایهء روشنایی قرار داد».
[3] الکافی ،ج1،ص12،ح11، رسول اکرم(ص)
[4] مستدرک الوسائل،ج11،ص210،ح12767، رسول اکرم(ص)
[5] مستدرک الوسائل،ج1،ص83،ح36، رسول اکرم(ص)
[6] غررالحکم ودررالکلام،ص51،ح357
[7] تحف العقول، ص395،:«اِنَّّ ضَوْءَ الرّوُحِ الَْعَقْلُ فَاِذا کانَ الْعَبْدُ عاقِلاً عالِماً بِرَبِّه.»
[8] مستدرک الوسائل،ج11،ص204،ح12745:«أِنَّ اللَّهَ خَلَقَ الْعَقْلَ مِنْ نُورٍ مَخْزَونٍ مَکْنُونٍ ....فَقالَ الرَّب ُّ تَبارَکَ و تَعالی:وَ عِزَّتی وَ جَلالی ما خَلَقْتُ خَلْقاً اَحْسَنَ مِنْکَ وَ لااطوع منک ولا أَشْرَفَ مِنْکَ وَ لا أَعْزَّمِنْکَ، بِکَ أُوَحِّدُ بِکَ أُعْبَدُ».
[9] اسرار الحکم، ص20،حدیث قدسی.
[10] غررالحکم و دررالکلم،ص51،ح362.
[11] اسراء/110:«بگو بخوانید اللّه را یا رحمان را.»
[12] مستدرک الوسائل،ج11،ص173،ح12672.
[13] علل الشرائع ج1ص115، رسول اکرم(ص):«خداوند تعالی به چیزی مانند عقل پرستش نشده است.»
[14] غررالحکم و دررالکلم،ص50،ح296،امام علی(ع):«عقل، فرستادهء حق است.»
[15] الکافی،ج1،ص25،ح22،امام صادق (ع).
[16] بحارالانوار،ج75،ص352،ح9،امام صادق(ع).
[17] غررالحکم و دررالکلم،ص232،امام علی (ع):«کسی که نفس خویش را بشناسد رب خود را شناخته است».
[18] الکافی،ج1،ص11،ح3،امام صادق(ع
[19] واقعه/89-88
[20] آل عمران/45
[21] الکافی،ج6،ص438،ح1:«همانا خداوند بسیار زیباست و زیبایی را دوست دارد.»
[22] مریم/15.
[23] آل عمران/39.
[24] آل عمران/45.
[25] یس/58
[26] مریم/33
[27] اسراء/40
[28] غررالحکم و دررالکلم،ص298،ح6750
[29] بحارالانوار،ج74؛ص178،رسول اکرم(ص)
[30] واقعه/45:«به درستی که آنها پیش از این در ناز و نعمت بودند.»
[31] وسائل الشیعه ،ج17،ص181ح22302،رسول اکرم(ص)
[32] ق/21
[33] تفسیر خلاصة منهج الصادقین،ج6،ص9،ذیل آیهء21سورهء ق،از اسلمه روایت شده است که رسول خدا (ص) فرمود:«مراد از سائق منم و مراد از شهید ،علی(ع).»
[34] وسائل الشیعه،ج15،ص197،ح20264
[35] آل عمران/ 193-190
[36] مستدرک الوسائل،ج11،ص74،ح12675
[37] غررالحکم و دررالکلم،ص209،ح4019،امام علی (ع): «زبان،ترجمان عقل است.»
[38] الاختصاص،ص341
[39] یس/40
[40] الکافی،ج1،ص401،ح2،امام صادق(ع)
[41] الکافی،ج ج8،ص162،ح168،امام صادق(ع)
[42] بحارالانوار،ج91،ص128،مناجات امام زین العابدین(ع)
[43] نزهة المجالس،ج2،ص222
[44] الرحمن/27
[45] غررالحکم و دررالکلم،ص51،ح369
[46] اختیار معرفة الرجال،ج1،ص11:«اِرْتَدَّ النّاسُ اِلاّ ثَلاثﮥَ نَفَرَ سَلْمانُ وَ أَبُوذَرٍّ وَ الْمِقْدادُ قالَ قُلْتُ :فَعَمّارُ قالَ:قَدْ کانَ جاضَ جَیْضَةً ثُمَّ رَجَعَ ثُمَّ قالَ: اِنْ أَرَدْتَ الَّذی لَمْ یَشُکْ وَ لَمْ یَدْخُلْهُ شَئٌ فَالْمِقْدادُ فَأَمّا سلمان فانّه عَرَضَ فِی قَلْبِهِ اَنَّ عِنْدَ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ(ع) اِسْمَ اللّهِ الأَعْظَمِ لَوْ تَکَلَّمَ بِهِ لَأَخَذَتْهُمُ الْأَرْضُ وَ هُوَ هکَذا فَلَبَّبَ وَ وَجَئَتْ عُنُقُهُ حَتّی تَرَکْتَ کَالسَّلْعَةِ فَمَرَّ بِهِ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ(ع) فَقالَ لَهُ: «یا أَبا عَبْدِ اللّهِ هذا مِنْ ذلِکَ بایِعْ فَبایَعَ وَ أَمّا أَبُوذَرٍّ فَأمَرَهُ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ(ع) بِالسُّکُوتِ وَ لَمْ یأْخُذُهُ فِی اللّهِ لَوْمَةُ لائِمٍ فَأَبی أَلّا یَتَکَلَّمَ...».
[47] غررالحکم و دررالکلم،ص50،ح302
[48] آل عمران/193
[49] الفضائل ،ص83،امام علی(ع):«أَنَآ قائِدُ السّابِقینَ؛من پیشوای سبقت گیرندگان هستم.»
[50] احزاب/46
[51] تفسیر سورهء حمد ،امام خمینی(س)،ص11
[52] سبأ/28
[53] بحارالانوار،ج22،ص321،ح10
[54] فجر/29
[55] فجر/30
[56] واقعه/88-89
[57] منتهی الآمال،ص1056
[58] التفسیر الکبیر،ج31،ص85، امام صادق(ع)
[59] اعلام الوری ،ص8، رسول اکرم(ص)
[60] ر.ک:احزاب/56
[61] بحارالانوار،ج43،ص65،ح58،امام صادق(ع)
[62] قدر/1:«همانا ما قرآن را در شب قدر نازل کردیم.»
[63] تفسیر فرات کوفی،ص581
[64] علم الیقین ،ج1،ص381
[65] الفضائل،ص83
[66] ملک/14
[67] التوحید،ص164،ب22،ح1،امام علس (ع):« أَنَا عِلْمُ اللهِ وَ أَنَا قَلْبُ اللهِ الْواعِی وَ لِسانُ اللهِ النّاطِقِ وَ عَیْنُ اللهِ النّاظِرَةِ وَ أَنَا جَنْبُ اللهِ وَ أَنَا یَدُ اللهِ».
[68] غررالحکم و دررالکلم،ص 119،ح2081
[69] الفضائل ،ص83
[70] بحارالانوار،ج8،ص70 ح19
[71] شواهد التنزیل،ج2،ص287،ح922،رسول اکرم(ص):«اِذا فَقَدْتُمُ الشَّمْسَ فَأْتُوا الْقَمَرَ ، وَاِذا فَقَدْتُمُ الْقَمَرَ فَأْتُوا الزُّهْرَةَ فَأِذا فَقَدْتُمُ الزُّهْرَةَ فَأْْتُوا الْفَرْقَدَیْنِ ، قیلَ: یا رَسُولَ اللهِ !ما شمس؟ أََنَا ، قیلَ : مَا الْقَمَرُ ؟، قالَ ، عَلِیٌّ . قیلَ :مَا الزُّهْرَةُ ؟ ، قالَ :فاطِمَةُ. قیلَ : مَا الْفَرْقَدانَ ؟، قالَ: اَلْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (ع)؛ هنگامی که خورشید را از دست دادید ،به نزد ماه بروید ،وچون ماه را از دست دادید ، به نزد ستارهء زهره روید ،و زمانی که زهره را از دست دادید، به نزد دو ستارهء فرقدین روید . گفته شد:ای رسول خدا !خورشید چیست ؟ فرمود : من . گفته شد:ماه چیست؟ فرمود :علی. گفته شد:زهره چیست؟ فرمود :فاطمه؟ گفته شد:فرقدان چیست؟ فرمود :حسن و حسین».
[72] عیون اخبار الرضا (ع)ج1،ص59،ح29، رسول اکرم(ص):«همانا حسین ....چراغ هدایت و کشتی نجات است.»
[73] الرحمن/آیه 26
[74] الرحمن/27
[75] مشاهده :سفینهء نجات
در اوایل سال 1366 هجری شمسی در یکی از سحرگاهان ،شهودی معنوی برای حقیر رخ داد که صورت حماسی داشت. در این واقعهء روحانی ،مشاهده نمودم که در ساحل دریایی عظیم و پهناور ، کشتیهایی مجهز و مقاوم متعددی به همراه ناخدایان متبحر و توانا با عضلانی ورزیده و نیرومند قرار داشتند؛کشتیها یی که با نیروی پاروی ملوانانی توانمند به حرکت در می آمد،وبنده نیز که ناخدای یکی از آن کشتیها بودم،در ساحل دریا همراه با دیگرناخدایان ،همگی به لباسها وکمربندهای مخصوص تجهیزشده ، روبه دریا در حال قدم زدن بودیم .
در همین اثنا ، آهنگ حرکت به صدا در آمد و اوّلین کشتی از سمت راست ،حرکت خود را به سوی جزیرهء سرسبزی که در وسط دریا قرار داشت و مقصد تمام کشتیها بود، آغاز نمود.اما پس از طی مسافتی در انتهای افق دید ما ، دچار حوادثی چون طوفانهای شدید و گردابهای مخوف شد و طولی نکشید که امواج سهمگین دریا، آن را در کام خود بلعید و کشتی در قعر دریا ناپدید گشت و سپس دریا، آرامش خود را باز یافت.
آنگاه کشتی دوم با تجربه ای که از مشاهدهء سرانجام کشتی نخست بدست آورده بود،با آمادگی بیشتر، به سوی جزیره رهسپار گردید.این کشتی نیز نیز در همان محدوده به عاقبت هولناک و اسفبار کشتی اول دچار گشته ،در اعماق دریا به وضع بسیار فجیع و درد ناکی غرق شد.
پس از آن، سومین کشتی از کشتیهای پهلو گرفته نیز شروع به حرکت نمود و با وجود تجربه ای که از رؤیت سرانجام دو کشتی قبل به دست آورده بود، به دور از ساحل دریا ، همچنان طعمهء طوفانهای پر هیاهوی وحشتناک و گردابهای مهلک گردید.به همین ترتیب، کشتیهای دیگر تا قریب بیست کشتی از آن کشتیهای مجهز، یکی پس از دیگری عازم جزیره شده و همگی در خشم هولناک دریا به سرنوشتی نافرجام مبتلا گردیده،در قعر دریا مدفون شدند.
در نهایت ،نوبت به آخرین کشتی که بنده ناخدای آنبودم؛رسید وبه اتفاق ملوانان خویش حرکت به سوی آن جزیره را آغاز نمودم ؛ملوانانی که در غیرت و صداقت و جوانمردی ، و همچنین در ارادت و محبت، بی همتابودند.با اراده ای الهی به همراه ملوانان صدیق و غیرتمندم از لنگرگاه ساحل به سوی مقصد رهسپار شدم و با ماجراهایی رو به رو گشتم که زبان از توصیفش قاصر ، و شنونده از درک آن عاجز می باشد.هنگامی که در نزدیکی جزیره به محل غرق شدن کشتیها رسیدیم،ناگهان مشاهده نمودم ، آسمان رفته رفته از سمت شمال دریا رو به تیرگی نهاد.انبوهی از ابرهای پراکنده و تیره و تار بالا آمد و بادهای تند و سرد وزیدن گرفت و هر لحظه بر وسعت و شدت آنها افزوده می شد تا اینکه دریا کم کم به تلاطم افتاد و مه غلیظی سطح آب را پوشانید، ناگاه کشتی ما در آن شرایط دشوار طوفانی و مه بسیار غلیظی که مانع دید چشمانم بود،در گردابی عظیم و بس عمیق گرفتار آمد و همچون قوطی کبریتی به این سو و آن سو انداخته می شد و به موجب آبهایی که امواج خروشان دریا پیوسته به درون کشتی می ریخت، هر آن ، در معرض غرق شدن قرار داشت.
بنده در پرتو امید و اعتقاد راسخ به ربّ ِ خویش، با شجاعت و اقتدار تمام، کشتی را به نیکو ترین وجه اداره می کردم وبدون آنکه هیچ گونه خوف وهراسی در این بحبوحه وموقیعت وحشتناک به دل راه دهم،با رشادت و شجاعتی که از خود نشان می دادم ، روحیهء استقامت و امیدواری را در ملوانان خود ایجاد می کردم و چنانچه آنها متاعی با ارزش و یا زر و سیمی به همرام داشتند، با یک نظر و اشارهء چشم من ،بی درنگ همه را به دریا می ریختند.به طوری که اگر کمترین کوتاهی وبی توجهی نسبت به ارادهء قاطع من نشان می دادند، بی درنگ و بدون هیچ ترحمی آنان را به دریا می انداختم.بدین گونه ،در کشاکش امواج سهمگین دریا ،ساعتهای متمادی در این کشتی طوفان زده در تکاپو و تلاش برای نجات کشتی و اهل آن بودم،تا آنکه به واسطهء شدت خستگی،ناخودآگاه همه چیز از مقابل دیدگانم محو و ناپدید گشت و از خود بی خود شدم. هنگامی که پس از ساعتها به خود آمدم ،مشاهده نمودم که دیگر از آن مه غلیظ وطوفان هولناک و گرداب مهلک اثری نیست و هر یک از ملوانها در جایگاه خود بر روی عرشهء کشتی،خسته و فرسوده از آن واقعهء وحشت زا،به صورتهای مختلف در خوابی عمیق فرو رفته اند و کشتی بدون هدایت و اختیار ما ، در سلامت کامل آرام آرام در پرتو آفتاب زیبای صبحگاهی بر روی آبهای نیلگون دریا به سوی آن جزیرهء سر سبز و مصفا روان است.
بنده در این حالت معجزه آسا ،ملوانان خویش را ازآن خواب عمیق و طولانی بیدار نمودم و همگی آنها در کمال تعجب و حیرت از دیدن چنین وضعیت و سرانجام خوشایندی، شاد و خرم خودم را مهیا ی ورود به جزیره ای می نمودند که مقصد تمام ناخدایان مفقودالاثر بود. سرانجام ، کشتی در لنگرگاه این جزیرهء سر سبز پهلو گرفت و بنده به اتفاق ملوانان وفادار و ارادتمندم، خوشحال و مسرور بر جزیرهء مصفایی قدم نهادیم که قلم از توصیف زیباییهای شگفت انگیزش عاجز و ناتوان است . سپس در جاده ای حرکت نمودیم که به وسط جزیره منتهی می شد و در اطراف آن انبوهی از سبزه های دل انگیز و گلهای دلربا وجود داشت که ما رااز توجه به درختان زیبا و گوناگون جزیره دور می ساخت و همگی از رؤیت چنین منظرهء دلپذیر و فرح بخش و استشمام رایحهء روح فزای گلها در کمال نشاط و شادمانی به سوی مرکز جزیره که مقصود مورد نظر ما و دیگر کشتیهای غرق شده بود،رهسپار بودیم که ناگاه حقیر از این مشاهدهء معنوی به خود آمدم.
[76] بحارالانوار،ج24،ص 93،ح6،امام صادق(ع) در تفسیر آیات پایانی سورهء فجر ؛«یا اَیَّتُاَ النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ اِرْجِعی اِلی رَبِّکِ راضِیَةً مَرْضِیَّةً فَادْخُلی فِی عِبادِی وَ ادْخُلی جَنَّتی » فرمود : « ِانَّمَا یَعْنِی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ صَلَواتُ اللهِ عَلَیْهِما فَهُوَ ذُو النَّفْسِ الْمُطْمَئِنَّةِ الرّاضِیَةِ الْمَرْضِیَةِ؛همانا منظور خداوند ، حسین بن علی است که درود الهی بر آن دو باد! پس اوست صاحب نقس مطمئنهء راضی و مرضی.»
[77] تفسیر القمی،ج2،ص345
[78] اطیب البیان،ج 3،ص253
[79] الکافی،ج1،ص143،ح3،امام باقر(ع)
[80] الغیبة،شیخ طوسی (ره)ص285
[81] بحارالانوار،ج51،ص105،ح41، رسول اکرم(ص)
[82] مصباح الکفعمی،ص 141:« ای کسی که اسم اعظم برای اوست،ای کسی که هر آنچه انسان نمی دانست ،به او آموخت.»
[83] الاختصاص،ص11، امام صادق(ع)
[84] عیون اخبار الرضا(ع)،ج2،ص61،ح250، رسول اکرم(ص)
[85] نور/35
[86] علل الشرائع،ج1،ص195، امام صادق(ع):«لَمّا اِنْقَضَتْ نُبُوَّةُ ادَمَ وَانْقَطَعَ اُکْلُهُ أَوْحَی اللهُ عَزَّوَجَلَّ اِلَیْهِ اَنْ یا ادَمُ قَدِ انْقَضَتْ نُبُوَّتُکَ وَانْقَطَعَ اُکْلُکَ فَاْنْظُرْ أِلی ما عِنْدَکَ مِنَ الْعِلْمِ وَ الْایمانِ وَ میراثِ النُّبُوَةِ وَ أَثَرَةِ الْعِلْمِ وَ الْاِسْمِ الْأَعْظَمِ فَاجْعَلْهُ فِی الْعَقِبِ مِنْ ذُرِّیَّتِکَ عِنْدَ هَبِةَ اللهِ فَاِنّی لَمْ اَدْعُ الْاَرْضَ بِغَیْرِ عالِمٍ یُعْرَفُ بِهِ طاعَتی وَ دینی وَ یَکُوُنُ نَجاةً لِمَنْ أَطاعَهُ».
[2] یونس/5:«خدایی که خورشید را مایهء روشنایی قرار داد».
[3] الکافی ،ج1،ص12،ح11، رسول اکرم(ص)
[4] مستدرک الوسائل،ج11،ص210،ح12767، رسول اکرم(ص)
[5] مستدرک الوسائل،ج1،ص83،ح36، رسول اکرم(ص)
[6] غررالحکم ودررالکلام،ص51،ح357
[7] تحف العقول، ص395،:«اِنَّّ ضَوْءَ الرّوُحِ الَْعَقْلُ فَاِذا کانَ الْعَبْدُ عاقِلاً عالِماً بِرَبِّه.»
[8] مستدرک الوسائل،ج11،ص204،ح12745:«أِنَّ اللَّهَ خَلَقَ الْعَقْلَ مِنْ نُورٍ مَخْزَونٍ مَکْنُونٍ ....فَقالَ الرَّب ُّ تَبارَکَ و تَعالی:وَ عِزَّتی وَ جَلالی ما خَلَقْتُ خَلْقاً اَحْسَنَ مِنْکَ وَ لااطوع منک ولا أَشْرَفَ مِنْکَ وَ لا أَعْزَّمِنْکَ، بِکَ أُوَحِّدُ بِکَ أُعْبَدُ».
[9] اسرار الحکم، ص20،حدیث قدسی.
[10] غررالحکم و دررالکلم،ص51،ح362.
[11] اسراء/110:«بگو بخوانید اللّه را یا رحمان را.»
[12] مستدرک الوسائل،ج11،ص173،ح12672.
[13] علل الشرائع ج1ص115، رسول اکرم(ص):«خداوند تعالی به چیزی مانند عقل پرستش نشده است.»
[14] غررالحکم و دررالکلم،ص50،ح296،امام علی(ع):«عقل، فرستادهء حق است.»
[15] الکافی،ج1،ص25،ح22،امام صادق (ع).
[16] بحارالانوار،ج75،ص352،ح9،امام صادق(ع).
[17] غررالحکم و دررالکلم،ص232،امام علی (ع):«کسی که نفس خویش را بشناسد رب خود را شناخته است».
[18] الکافی،ج1،ص11،ح3،امام صادق(ع
[19] واقعه/89-88
[20] آل عمران/45
[21] الکافی،ج6،ص438،ح1:«همانا خداوند بسیار زیباست و زیبایی را دوست دارد.»
[22] مریم/15.
[23] آل عمران/39.
[24] آل عمران/45.
[25] یس/58
[26] مریم/33
[27] اسراء/40
[28] غررالحکم و دررالکلم،ص298،ح6750
[29] بحارالانوار،ج74؛ص178،رسول اکرم(ص)
[30] واقعه/45:«به درستی که آنها پیش از این در ناز و نعمت بودند.»
[31] وسائل الشیعه ،ج17،ص181ح22302،رسول اکرم(ص)
[32] ق/21
[33] تفسیر خلاصة منهج الصادقین،ج6،ص9،ذیل آیهء21سورهء ق،از اسلمه روایت شده است که رسول خدا (ص) فرمود:«مراد از سائق منم و مراد از شهید ،علی(ع).»
[34] وسائل الشیعه،ج15،ص197،ح20264
[35] آل عمران/ 193-190
[36] مستدرک الوسائل،ج11،ص74،ح12675
[37] غررالحکم و دررالکلم،ص209،ح4019،امام علی (ع): «زبان،ترجمان عقل است.»
[38] الاختصاص،ص341
[39] یس/40
[40] الکافی،ج1،ص401،ح2،امام صادق(ع)
[41] الکافی،ج ج8،ص162،ح168،امام صادق(ع)
[42] بحارالانوار،ج91،ص128،مناجات امام زین العابدین(ع)
[43] نزهة المجالس،ج2،ص222
[44] الرحمن/27
[45] غررالحکم و دررالکلم،ص51،ح369
[46] اختیار معرفة الرجال،ج1،ص11:«اِرْتَدَّ النّاسُ اِلاّ ثَلاثﮥَ نَفَرَ سَلْمانُ وَ أَبُوذَرٍّ وَ الْمِقْدادُ قالَ قُلْتُ :فَعَمّارُ قالَ:قَدْ کانَ جاضَ جَیْضَةً ثُمَّ رَجَعَ ثُمَّ قالَ: اِنْ أَرَدْتَ الَّذی لَمْ یَشُکْ وَ لَمْ یَدْخُلْهُ شَئٌ فَالْمِقْدادُ فَأَمّا سلمان فانّه عَرَضَ فِی قَلْبِهِ اَنَّ عِنْدَ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ(ع) اِسْمَ اللّهِ الأَعْظَمِ لَوْ تَکَلَّمَ بِهِ لَأَخَذَتْهُمُ الْأَرْضُ وَ هُوَ هکَذا فَلَبَّبَ وَ وَجَئَتْ عُنُقُهُ حَتّی تَرَکْتَ کَالسَّلْعَةِ فَمَرَّ بِهِ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ(ع) فَقالَ لَهُ: «یا أَبا عَبْدِ اللّهِ هذا مِنْ ذلِکَ بایِعْ فَبایَعَ وَ أَمّا أَبُوذَرٍّ فَأمَرَهُ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ(ع) بِالسُّکُوتِ وَ لَمْ یأْخُذُهُ فِی اللّهِ لَوْمَةُ لائِمٍ فَأَبی أَلّا یَتَکَلَّمَ...».
[47] غررالحکم و دررالکلم،ص50،ح302
[48] آل عمران/193
[49] الفضائل ،ص83،امام علی(ع):«أَنَآ قائِدُ السّابِقینَ؛من پیشوای سبقت گیرندگان هستم.»
[50] احزاب/46
[51] تفسیر سورهء حمد ،امام خمینی(س)،ص11
[52] سبأ/28
[53] بحارالانوار،ج22،ص321،ح10
[54] فجر/29
[55] فجر/30
[56] واقعه/88-89
[57] منتهی الآمال،ص1056
[58] التفسیر الکبیر،ج31،ص85، امام صادق(ع)
[59] اعلام الوری ،ص8، رسول اکرم(ص)
[60] ر.ک:احزاب/56
[61] بحارالانوار،ج43،ص65،ح58،امام صادق(ع)
[62] قدر/1:«همانا ما قرآن را در شب قدر نازل کردیم.»
[63] تفسیر فرات کوفی،ص581
[64] علم الیقین ،ج1،ص381
[65] الفضائل،ص83
[66] ملک/14
[67] التوحید،ص164،ب22،ح1،امام علس (ع):« أَنَا عِلْمُ اللهِ وَ أَنَا قَلْبُ اللهِ الْواعِی وَ لِسانُ اللهِ النّاطِقِ وَ عَیْنُ اللهِ النّاظِرَةِ وَ أَنَا جَنْبُ اللهِ وَ أَنَا یَدُ اللهِ».
[68] غررالحکم و دررالکلم،ص 119،ح2081
[69] الفضائل ،ص83
[70] بحارالانوار،ج8،ص70 ح19
[71] شواهد التنزیل،ج2،ص287،ح922،رسول اکرم(ص):«اِذا فَقَدْتُمُ الشَّمْسَ فَأْتُوا الْقَمَرَ ، وَاِذا فَقَدْتُمُ الْقَمَرَ فَأْتُوا الزُّهْرَةَ فَأِذا فَقَدْتُمُ الزُّهْرَةَ فَأْْتُوا الْفَرْقَدَیْنِ ، قیلَ: یا رَسُولَ اللهِ !ما شمس؟ أََنَا ، قیلَ : مَا الْقَمَرُ ؟، قالَ ، عَلِیٌّ . قیلَ :مَا الزُّهْرَةُ ؟ ، قالَ :فاطِمَةُ. قیلَ : مَا الْفَرْقَدانَ ؟، قالَ: اَلْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (ع)؛ هنگامی که خورشید را از دست دادید ،به نزد ماه بروید ،وچون ماه را از دست دادید ، به نزد ستارهء زهره روید ،و زمانی که زهره را از دست دادید، به نزد دو ستارهء فرقدین روید . گفته شد:ای رسول خدا !خورشید چیست ؟ فرمود : من . گفته شد:ماه چیست؟ فرمود :علی. گفته شد:زهره چیست؟ فرمود :فاطمه؟ گفته شد:فرقدان چیست؟ فرمود :حسن و حسین».
[72] عیون اخبار الرضا (ع)ج1،ص59،ح29، رسول اکرم(ص):«همانا حسین ....چراغ هدایت و کشتی نجات است.»
[73] الرحمن/آیه 26
[74] الرحمن/27
[75] مشاهده :سفینهء نجات
در اوایل سال 1366 هجری شمسی در یکی از سحرگاهان ،شهودی معنوی برای حقیر رخ داد که صورت حماسی داشت. در این واقعهء روحانی ،مشاهده نمودم که در ساحل دریایی عظیم و پهناور ، کشتیهایی مجهز و مقاوم متعددی به همراه ناخدایان متبحر و توانا با عضلانی ورزیده و نیرومند قرار داشتند؛کشتیها یی که با نیروی پاروی ملوانانی توانمند به حرکت در می آمد،وبنده نیز که ناخدای یکی از آن کشتیها بودم،در ساحل دریا همراه با دیگرناخدایان ،همگی به لباسها وکمربندهای مخصوص تجهیزشده ، روبه دریا در حال قدم زدن بودیم .
در همین اثنا ، آهنگ حرکت به صدا در آمد و اوّلین کشتی از سمت راست ،حرکت خود را به سوی جزیرهء سرسبزی که در وسط دریا قرار داشت و مقصد تمام کشتیها بود، آغاز نمود.اما پس از طی مسافتی در انتهای افق دید ما ، دچار حوادثی چون طوفانهای شدید و گردابهای مخوف شد و طولی نکشید که امواج سهمگین دریا، آن را در کام خود بلعید و کشتی در قعر دریا ناپدید گشت و سپس دریا، آرامش خود را باز یافت.
آنگاه کشتی دوم با تجربه ای که از مشاهدهء سرانجام کشتی نخست بدست آورده بود،با آمادگی بیشتر، به سوی جزیره رهسپار گردید.این کشتی نیز نیز در همان محدوده به عاقبت هولناک و اسفبار کشتی اول دچار گشته ،در اعماق دریا به وضع بسیار فجیع و درد ناکی غرق شد.
پس از آن، سومین کشتی از کشتیهای پهلو گرفته نیز شروع به حرکت نمود و با وجود تجربه ای که از رؤیت سرانجام دو کشتی قبل به دست آورده بود، به دور از ساحل دریا ، همچنان طعمهء طوفانهای پر هیاهوی وحشتناک و گردابهای مهلک گردید.به همین ترتیب، کشتیهای دیگر تا قریب بیست کشتی از آن کشتیهای مجهز، یکی پس از دیگری عازم جزیره شده و همگی در خشم هولناک دریا به سرنوشتی نافرجام مبتلا گردیده،در قعر دریا مدفون شدند.
در نهایت ،نوبت به آخرین کشتی که بنده ناخدای آنبودم؛رسید وبه اتفاق ملوانان خویش حرکت به سوی آن جزیره را آغاز نمودم ؛ملوانانی که در غیرت و صداقت و جوانمردی ، و همچنین در ارادت و محبت، بی همتابودند.با اراده ای الهی به همراه ملوانان صدیق و غیرتمندم از لنگرگاه ساحل به سوی مقصد رهسپار شدم و با ماجراهایی رو به رو گشتم که زبان از توصیفش قاصر ، و شنونده از درک آن عاجز می باشد.هنگامی که در نزدیکی جزیره به محل غرق شدن کشتیها رسیدیم،ناگهان مشاهده نمودم ، آسمان رفته رفته از سمت شمال دریا رو به تیرگی نهاد.انبوهی از ابرهای پراکنده و تیره و تار بالا آمد و بادهای تند و سرد وزیدن گرفت و هر لحظه بر وسعت و شدت آنها افزوده می شد تا اینکه دریا کم کم به تلاطم افتاد و مه غلیظی سطح آب را پوشانید، ناگاه کشتی ما در آن شرایط دشوار طوفانی و مه بسیار غلیظی که مانع دید چشمانم بود،در گردابی عظیم و بس عمیق گرفتار آمد و همچون قوطی کبریتی به این سو و آن سو انداخته می شد و به موجب آبهایی که امواج خروشان دریا پیوسته به درون کشتی می ریخت، هر آن ، در معرض غرق شدن قرار داشت.
بنده در پرتو امید و اعتقاد راسخ به ربّ ِ خویش، با شجاعت و اقتدار تمام، کشتی را به نیکو ترین وجه اداره می کردم وبدون آنکه هیچ گونه خوف وهراسی در این بحبوحه وموقیعت وحشتناک به دل راه دهم،با رشادت و شجاعتی که از خود نشان می دادم ، روحیهء استقامت و امیدواری را در ملوانان خود ایجاد می کردم و چنانچه آنها متاعی با ارزش و یا زر و سیمی به همرام داشتند، با یک نظر و اشارهء چشم من ،بی درنگ همه را به دریا می ریختند.به طوری که اگر کمترین کوتاهی وبی توجهی نسبت به ارادهء قاطع من نشان می دادند، بی درنگ و بدون هیچ ترحمی آنان را به دریا می انداختم.بدین گونه ،در کشاکش امواج سهمگین دریا ،ساعتهای متمادی در این کشتی طوفان زده در تکاپو و تلاش برای نجات کشتی و اهل آن بودم،تا آنکه به واسطهء شدت خستگی،ناخودآگاه همه چیز از مقابل دیدگانم محو و ناپدید گشت و از خود بی خود شدم. هنگامی که پس از ساعتها به خود آمدم ،مشاهده نمودم که دیگر از آن مه غلیظ وطوفان هولناک و گرداب مهلک اثری نیست و هر یک از ملوانها در جایگاه خود بر روی عرشهء کشتی،خسته و فرسوده از آن واقعهء وحشت زا،به صورتهای مختلف در خوابی عمیق فرو رفته اند و کشتی بدون هدایت و اختیار ما ، در سلامت کامل آرام آرام در پرتو آفتاب زیبای صبحگاهی بر روی آبهای نیلگون دریا به سوی آن جزیرهء سر سبز و مصفا روان است.
بنده در این حالت معجزه آسا ،ملوانان خویش را ازآن خواب عمیق و طولانی بیدار نمودم و همگی آنها در کمال تعجب و حیرت از دیدن چنین وضعیت و سرانجام خوشایندی، شاد و خرم خودم را مهیا ی ورود به جزیره ای می نمودند که مقصد تمام ناخدایان مفقودالاثر بود. سرانجام ، کشتی در لنگرگاه این جزیرهء سر سبز پهلو گرفت و بنده به اتفاق ملوانان وفادار و ارادتمندم، خوشحال و مسرور بر جزیرهء مصفایی قدم نهادیم که قلم از توصیف زیباییهای شگفت انگیزش عاجز و ناتوان است . سپس در جاده ای حرکت نمودیم که به وسط جزیره منتهی می شد و در اطراف آن انبوهی از سبزه های دل انگیز و گلهای دلربا وجود داشت که ما رااز توجه به درختان زیبا و گوناگون جزیره دور می ساخت و همگی از رؤیت چنین منظرهء دلپذیر و فرح بخش و استشمام رایحهء روح فزای گلها در کمال نشاط و شادمانی به سوی مرکز جزیره که مقصود مورد نظر ما و دیگر کشتیهای غرق شده بود،رهسپار بودیم که ناگاه حقیر از این مشاهدهء معنوی به خود آمدم.
[76] بحارالانوار،ج24،ص 93،ح6،امام صادق(ع) در تفسیر آیات پایانی سورهء فجر ؛«یا اَیَّتُاَ النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ اِرْجِعی اِلی رَبِّکِ راضِیَةً مَرْضِیَّةً فَادْخُلی فِی عِبادِی وَ ادْخُلی جَنَّتی » فرمود : « ِانَّمَا یَعْنِی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ صَلَواتُ اللهِ عَلَیْهِما فَهُوَ ذُو النَّفْسِ الْمُطْمَئِنَّةِ الرّاضِیَةِ الْمَرْضِیَةِ؛همانا منظور خداوند ، حسین بن علی است که درود الهی بر آن دو باد! پس اوست صاحب نقس مطمئنهء راضی و مرضی.»
[77] تفسیر القمی،ج2،ص345
[78] اطیب البیان،ج 3،ص253
[79] الکافی،ج1،ص143،ح3،امام باقر(ع)
[80] الغیبة،شیخ طوسی (ره)ص285
[81] بحارالانوار،ج51،ص105،ح41، رسول اکرم(ص)
[82] مصباح الکفعمی،ص 141:« ای کسی که اسم اعظم برای اوست،ای کسی که هر آنچه انسان نمی دانست ،به او آموخت.»
[83] الاختصاص،ص11، امام صادق(ع)
[84] عیون اخبار الرضا(ع)،ج2،ص61،ح250، رسول اکرم(ص)
[85] نور/35
[86] علل الشرائع،ج1،ص195، امام صادق(ع):«لَمّا اِنْقَضَتْ نُبُوَّةُ ادَمَ وَانْقَطَعَ اُکْلُهُ أَوْحَی اللهُ عَزَّوَجَلَّ اِلَیْهِ اَنْ یا ادَمُ قَدِ انْقَضَتْ نُبُوَّتُکَ وَانْقَطَعَ اُکْلُکَ فَاْنْظُرْ أِلی ما عِنْدَکَ مِنَ الْعِلْمِ وَ الْایمانِ وَ میراثِ النُّبُوَةِ وَ أَثَرَةِ الْعِلْمِ وَ الْاِسْمِ الْأَعْظَمِ فَاجْعَلْهُ فِی الْعَقِبِ مِنْ ذُرِّیَّتِکَ عِنْدَ هَبِةَ اللهِ فَاِنّی لَمْ اَدْعُ الْاَرْضَ بِغَیْرِ عالِمٍ یُعْرَفُ بِهِ طاعَتی وَ دینی وَ یَکُوُنُ نَجاةً لِمَنْ أَطاعَهُ».
کلمات کليدي : استاد يعقوب قمري شريف آبادي -تجلی نورمحمدی،نخستین وجه الهی
مراتب عقل دررسالت وولایت محمدی
© کپی رایت توسط : عصر مهتاب (کلیه حقوق مادی و معنوی مربوط و متعلق به این سایت است.)
برداشت مطالب فقط با اجازه کتبی و ذکر منبع امکان پذیر است .
نوشته شده در تاریخ : 2 مهر ماه ، 1388 (115 مشاهده)
برای استفاده از سرویسهای مخصوص کاربران عضو فرم عضویت را تکمیل نمائید .